11 Aralık Niyetine

11 Aralık Niyetine

11 Aralık 2014 0 Yazar: Tolga Eligül

Uçtuğum zamanlar oldu, uçurduğum zamanlar da.

Artık uçmaya niyetim yok.

Şimdi yazma zamanı.

Önceleri olmadı işte, gençtim çünkü. Herkese laf anlatmaya yetecek kadar ciğerim, dinlemeyene gösterecek (zamanla öğrenir) kadar ömrüm var sanıyordum.

“Buyrun siz de geçin” hoşgörüsünü bugün de göremedim ama yarın muhakkak, olmadı ondan sonraki gün biri de bana yapacak sanıyordum.

Bilerek yapılmadan, adı üstünde “Hata” ile yapılan şeylerde bir “Pardon” demeyi benim kabul ettiğim gibi; diğerlerinin de kabul edeceğini bekliyordum.

Bekliyordum onlar kırmadan-incitmeden gün geçirebiliyorlarmı diye.

Diğerleri, tanımadıkları hatta tanıdıklarını sandıkları kişiye bile bağırabileceklerini, yeterse gücü saldırabileceğini, tekmeleyebileceğini gördüm.

Onların yetki kullanarak üstünlük kurmaya çalışmasını, emeksiz hayatlarına çorba istediklerini seyrettim.

Öbürlerinin; bizlerden olanları yardım etmeye çalıştığı için dolandırdıklarını, sömürmeye çalıştığını, enayi olarak gördüğü için suratındaki sırıtışa; benim “biliyorum amacını ama ben insanlığımdan senin gibiler yüzünden vazgeçmeyeceğim tebessümümü” kaybetmeyişimi…

Diğerlerinin on binlerin önünde yüzlerce yalan söylemesini dinledim.

Buradakilerin yanlış tartmasını, eksik çalışmasını, çalışmamasını bile duydum.

Hepsine güldüm şimdiye kadar. Şimdi ne mi oldu? Yarın oldu. Hiçbir şeyin değişmeyeceği belli oldu. Artık yaşlı olmasam da genç değilim daha iyi biliyorum. Uzun yaşayabilirim ama o kadar uzun değil bunu da biliyorum. O zaman ben değişmeliyim. Ben’i değiştirmek kolay; en azından dediğimi anlar, yaptığımı görürüm.